Geçerken

Ekim-2026

TEMAŞA

ZÜBEYDE ANDIÇ

Mudurnu Evleri

Mudurnu’nun taş döşeli dar sokaklarında, ahşabın şekillendirdiği eski zamanların hatırası olan evleriz. On sekizinci yüzyılın sonları ile on dokuzuncu yüzyılın sonları arasında Osmanlı sivil mimarisinin asil izleriyle inşa edildik. İpek ve Baharat yollarının kesiştiği bu kadim topraklarda, Osmanlı’nın köklü geçmişinin en zarif şahitleriyiz. Taş bedenimiz toprakla bağımızı, ahşap yapımız ustaların ince işçiliğini yansıtır. Alt katlarımız taş duvarlı sağlam birer temel üzerine kuruludur. Büyük ailelerin bir arada yaşadığı evleriz biz. Sofalarımız yaşamın merkezine, odalarımız iç dünyamıza açılır. Üst katlarımızdan sokağa uzanan heybetli cumbalarımız, Mudurnu sokaklarının güzelliklerini tamamlar. Kiremitli kırma çatılarımız ve geniş saçaklarımız, her mevsimi aynı dinginlikle karşılar. Genellikle iki ya da üç katlı inşa edilen yapılarımızdaki pencereler ve kapılar, sevgiyle komşuluğa açılır. Harcı Ahilik geleneğiyle karılmış odalarımızda geçmişten geleceğe sofralar kurulur, misafirler ağırlanır. Bazen bir çeşmede son bulan bazen kıvrılarak devam eden sokaklarımızda yaşam, derinlikli ve telaşsızdır. Taşın ve ahşabın birlikte kurduğu köklü bir yerleşme düzeni içinde Mudurnu’nun ruhunu ve hafızasını geleceğe taşırız.

Oku

Geçerken

Eylül-2026

TEMAŞA

ZÜBEYDE ANDIÇ

Ağaçoğlu (Ağaç Ayak) Camii

Ankara’nın Altındağ ilçesinde, eski mahallelerin dar sokaklarına yaslanmış, geniş bir avlu içinde yer alan Ağaçoğlu Camii’yim. Ağaç Ayak Camii de derler bana. 18. yüzyılın başlarında, yerel ustaların emeği ve hayır sahiplerinin desteğiyle eğimli bir arazi üzerine inşa edildim. Dikdörtgen şeklindeki sade yapımla geçmişle gelecek arasında varlığımı sürdürürüm. Ağaç hatıllar ve ahşap direklerim, hem adımı hem de ruhumu belirleyen önemli özelliklerimdendir. Kuzeybatı köşemdeki ahşap minarem göğe yükselen dualara tanıklık eder. Ön cephemdeki kapımla iki pencerem, alt katımı dengeli bir şekilde aydınlatır. Sivri kemerli alınlıklarım, sade yüzümü zarafetle çerçeveler. Kapımdan içeri girenleri ahşabın yıllanmış sıcaklığı ile karşılarım. Harim tavanımda açılan büyük tavan göbeği ile kuzeydeki mahfilin altındaki ikinci göbek, yapımın ruhunu ortaya koyar. Kasetleme tekniğiyle bölünmüş tavanım, ahşabın geometrisini inceliklerle çoğaltır. Ortadaki altıgen rozetle bu geometrik düzenin merkezinden misafirlerimi selamlarım. Girişimin iki yanında yükselen ahşap sütunlar, kadınlar mahfilini taşır. Alçı mihrabım ve ince nakışlarla işlenmiş ceviz minberim, estetik dilimi tamamlar. İnancın merkezinden inananların kalbine damar damar yollar açarım.

Oku

Geçerken

Ağustos-2026

TEMAŞA

ZÜBEYDE ANDIÇ

ZİLE KALESİ

Ninova Melikesi Semiramis tarafından tam 4000 yıl önce yaptırıldım. Zile ovasının ortasına, şehre hâkim tepeye inşa edildim. Anadolu’nun doldurulmuş zemin üzerine yapılmış tek kalesiyim. Taşlarımın üstünde binlerce yılın izlerini taşırım. Roma’dan Bizans’a, Selçukludan Osmanlıya kadar uzanan zaman yolculuğundan sapasağlam çıktım. Yüksek burçlarımdan ovayı gözler, dar geçitlerim ve gizli yollarımla gelip geçen yolculara türlü efsaneler anlatırım. İçimde yer alan sarnıçlar ve depo alanları, uzun kuşatmalarda hayatı sürdürebilmek için düşünülüp inşa edilmiştir. MÖ 47 yılında yapılan Zela Savaşı sonrasında Julius Caesar’ın Roma’ya gönderdiği kısa mektupta yazan “Veni, vidi, vici” sözü, asırlardır surlarımda yankılanır. Eteğimdeki evler, Zile’nin Alperen ruhlu insanlarının yüreğini yansıtır. Yamaçlara yaslanmış, çoğu ahşap katlı ve taş temelli evler, geleneksel Anadolu mimarisinin en güzel örneklerindendir. Cumbalı cepheleri sokağa açılan ve her dem davetkâr olan bu evler, dar sokaklar boyunca birbirine ulanarak eteklerime tutunur. Zile’nin etrafını saran beş büyük tepede uyuyan Horasan erenlerinin duası, mutedil insanların gönlünde fersah fersah yol alır.

Oku

Geçerken

Temmuz-2026

TEMAŞA

ZÜBEYDE ANDIÇ

Aynalıkavak Kasrı

Bizans imparatorlarının gezinti ve dinlenme yeri üzerinde yükselip İstanbul’un fethinden sonra Tersane Hasbahçesi adıyla anıldım. Temelim Sultan I. Ahmed döneminde atıldı. Zamanla genişleyen tersane nedeniyle Haliç’in sularına bakan eşsiz bahçe içinde soylu bir yadigâr olarak kaldım. Osmanlı’nın İstanbul’daki sarayları arasında dördüncü büyük saray olarak seçkin bir yere sahibim. Adımla ilgili iki rivayet vardır: Venedik’ten gelen muazzam aynaların kavaklarımla buluşmasından ya da tersanedeki kalyon aynalarının gölgeme vurmasından adımın Aynalıkavak olduğu söylenir. Geleneksel Osmanlı ahşap mimarisinin sivil zarafetini yansıtırken Batı’nın barok ve rokoko izlerini gövdemde taşırım. Arazi eğimine uygun olarak karaya tek, denize iki katımla bakar; Lale Devri’nin ruhunu bağrımda yaşatırım. Tek dilimli kubbemle örtülü Arz Oda’mda III. Selim’in altın tuğrası, Yesarizâde’nin talik hattı ve Enderuni Fazıl’ın övgüleri yankılanır. Bir musiki dehası olan III. Selim, lirik bestelerini Has Oda’mda notalara dökerken Şeyh Galib’in mısraları tavanımdaki bitkisel nakışlara can verirdi. Sultan Abdülmecid’in dokunuşlarıyla yenilenmiş üç asırlık bir müze-sarayım şimdi. Geçmişin izleri arasında musiki ile dolu odalarımda ziyaretçilerimi beklemekteyim.

Oku

Geçerken

Haziran-2026

TEMAŞA

ZÜBEYDE ANDIÇ

İshak Paşa Sarayı

Ağrı Dağı’nın sert rüzgârlarına göğüs geren gövdemle Doğubayazıt’ın yıkılmaz kalesiyim ben. Hem saray hem cami hem medreseyim. Güç bendedir, inanç bendedir, ilim bendedir. Bende örülüdür sabrın yıkılmaz taşları. 1685 yılında Çolak Abdi Paşa’nın hayaliyle yükselen duvarlarımla Ağrı Dağı’na yoldaş olmaya başladım. İshak Paşa zamanında 1784’te tamamlandım. Tam doksan dokuz yılda, nakış nakış işlendim taşlara. Her bir taşımda Selçuklu’nun vakarı, Osmanlının asaleti, Fars sanatının inceliği, Batı sanatının gösterişli işlemeciliği gizlidir. Dört taç kapıma nakşedilen yüz on farklı motifle Anadolu’nun kültürel dokusunu, Anadolu toprağına can verenlerin ölümsüz ruhunu yansıtırım. Kapılarımdan giren yolculara altın varaklı odalarımın güzelliğini, tek minareli camimin zarafetini, yapım içinde dolaşan suyun sıcaklığını fısıldarım. Fatihler, beyler, dervişler ağırladım soframda. Nice kervanlar uğurladım uzak diyarlara. Kılıç kalkan seslerini de duydum, zafer naralarını da... Gün batımında kızıla boyanan taşlarımla lisanı lisanıma, gönlü gönlüme değenlere Doğu’nun en güzel masallarını, hikâyelerini anlatırım. Nergis dallarına konan bülbüllerle beraber Ağrı Dağı’nın dumanıyla efkâr yarıştıran türküler söylerim.

Oku