BU YOL YALNIZ
YÜRÜNMEZ
Gülten CANPOLAT
Ankara Altındağ Müftülüğü Uzman Vaiz
Otuz aylık ihtisas eğitimimizde, bizlerin ve hocalarımızın göstermiş olduğu fedakârlıkların yanında bizimle bu yolu yürümek durumunda kalan gizli kahramanlarımız olan kıymetli ailelerimizi elbette unutamazdık. Kimimiz yaşadığı yoğun tempoyu ailelerine yansıtmama konusunda maharetli olsa da sevince ortak etmek kadar hüzünleri de paylaşmak, galiba bu işin kaderinde vardı…
İhtisas sürecimiz başlarken en çok cevaplamak durumunda kaldığımız soru, “Şimdi sen burayı bitirince ne olacaksın?” sorusu oldu. Doğru ya, kim mesleğini eline almışken yeniden bir süreç içerisine girecek? Tekrar tayindi, atamaydı, yer değiştirmeydi falan filan… Kimimiz vaiz kimimiz Kur’an kursu öğreticisi kimimiz imam kimimiz müezzin idik… Biz, yakın çevremiz tarafından sorulan o soruya, “Biz, burayı bitirdiğimizde icra ettiğimiz vazifeleri bihakkın yerine getirmeyi hedefledik.” cevabını veriyorduk.
Hepimizin hikâyesi vardı… Anlatmaya, anmaya değer hikâyelerimiz…
Bir gün masamın başında derse dalmışken kızım geldi yanıma, “Anneciğim! Senin bu derslerin ne zaman bitecek? Biz artık seni aramızda görmek istiyoruz.” dedi. “Kızım, 2021’de bitecek inşallah.” dediğimde, bana ağlayarak, “Anneciğim, gün demiyorsun, ay demiyorsun, yıl diyorsun! Bu kadarı çok değil mi?” dedi. Yüreğimin derinliklerinde hissederek şöyle geçirdim içimden: Kızım, sizden ödünç aldığım vakti, inşallah Rabbimiz en güzel şekilde bereketlendirir. Biz din görevlisiyiz/gönüllüsüyüz çocuklarımızı konfora alıştırmadık, ümmetin çocukları için gerektiğinde kendi meşguliyetlerimizin vaktinden almalıydık.
Servis saati henüz gelmediği için yarım saat öncesinden çocuğunu binanın kapısında bırakıp dersine yetişmek üzere ihtisas yolunu tutan hocamız anlatıyor: “Derse geldim ama aklım çocuğumda kaldı. O henüz birinci sınıfa gidiyor, o orada ağlıyor, ben burada…”
Bir başka ilim âşığı hocamız anlatıyor: “Babam yoğun bakımdaydı, sınav günlerimizdi, babamı beklerken üzüntüme ortak ettiğim ders notlarım yanımdaydı…” Biz o amcamızı kaybettik, ama tesellimiz geride bıraktığı sadaka-i cariyesi idi…
İl dışından gelen ilim âşığı bir başka hocamız anlatıyor: “Annem yanlış ilaç içmiş, rahatsızlığı oldukça artmıştı. Onu hastaneye götürecek kimse yoktu. Bütün şartlarımı zorlayarak izin alıp memleketime gittim, gecenin bir yarısı anneciğimi acile yetiştirdim.” Biz ihtisas talebesiydik, aynı zamanda bir evlattık, eştik, anneler ve babalardık…
İhtisas yurdunda kalan arkadaşlarımız oldu. Onlar ailelerinden uzakta bu vazifeyi omuzladılar. Gurbetle beraber bu süreci geçirmek ise bambaşka bir duyguydu…
Kıymetli bir hocamız anlatıyor: “Ailemin yanında, ‘bu dönem, diğerlerinden daha zor’ dediğimde kızım bana, ‘sen de her döneme zor diyorsun, ne zaman kolaylaşacak?’ dedi.” Galiba bu sorunun cevabı, “bittiği zaman” olacaktı.
Online derslerimiz oldu. Ailelerimiz de ister istemez bu dersleri kısmen dinlediler. Bu süreçte kimi kayınvalidelerimiz feraiz dersine ilgi duydu, Kur’an, tefsir derslerimize abdestli katılıp “âmin” diyen annelerimiz, farklı din ve inanışları duyduklarında, “Aman yavrum günaha girmeyin, tövbe deyin” diyen büyüklerimiz oldu… Aslında biz hep beraber öğreniyorduk…
Sınav ve derslerin yoğunluğundan sitem eden ihtisas kursiyerine, “Allah, herkesi bir şeylerle imtihan ediyor. Ne güzel ki sen de O’nun ilmiyle meşgul oluyorsun, bundan güzel ne olabilir ki?” diyen eşler vardı…
Bizler kimi zaman derslerde hocalarımızı dinlerken aynı zamanda elimizdeki telefonlarla çocuklarımızın derslerini, servisini, alınmasını bırakılmasını vs. organize ettik. İstedik ki bu süreçte onlar yarım kalmasın. Aynı zamanda bizim yokluğumuzu doldurmaya çalışan ailelerimiz her daim arkamızdaydı…
Bazı anlar oldu ki anlaşılamadık.
Kıymetli hocamız anlatıyor: “Yeni doğum yapmış çiçeği burnunda bir anneye, bir yakınımız, ‘Aman kızım, sen çocuklarının hep yanında ol, sen bu hocamız gibi olma’ diye nasihat etti.” Oysa biz onlar için anlamak, onlara gerekenleri anlatmak için düşmüştük bu yollara… Oysa bizim ilim aşkımız, yemeğimize tuz, yuvalarımıza bereket, evlatlarımıza yol aydınlığı olacaktı…
Bizler ilim yolcusuyuz. Bu süreçte çok kıymetli şeyler öğrendik. Bu yolculuğumuzun ömrümüz boyunca devam etmesini ümit ediyoruz. İhtisas sürecimiz bitiyor ama talebelik görevimiz devam edecek inşallah… Bu yol yalnız yürünmezdi, bize bu süreçte destek olan, dualarını, maddi manevi desteklerini esirgemeyen ailelerimiz hep yanımızda oldu.