SEVGİYE DAİR
Merve TÜRKAY
Kalbe damlayan ve bir merhem misali tüm tıkanıklıkları açan, akışa yön veren ve huzuru insanın her zerresine yayan sevgi. İnsanı iyileştiren, dünyaya bakabilecek pencereler açan, hayatı ve ölümü anlamlandıran yegâne kelime. Yaşamı değerli kılan kavramlar listesinin başında tutabilecek kadar içeriden bir duygu.
Tüm bu tanımlamalara binlercesi eklenebilecekken hepsini elimle kenara ittiğimde kalp hissetmeden anlaşılamayan olandır. Eksikliğinde ise insanda hasar bırakan tüm yaraların müsebbibidir. Ruhun dünyaya açılan tek penceresi gözler ise yoksunluğunun en önemli kanıtıdır. Bunu annesinin gözlerinde kendi değerini arayan bir çocukta gözlemleyebilirsiniz. Varlığına ve değerine inancı, öz güveni bile annesinin sevgisiyle şekillenir. Hani nehirler hep denize kavuşmaya gayretle dağların arasından kendine bir yol arar ya, o misal. Sevgi, karşısındaki ruhun denizine ulaşmaya çalışan nehir gibidir. Muhatabın ruhuna bunu ifadenin en şeffaf yolu bazen dile düşen tatlı bir çift sözcük bazen de sadece bir bakıştır.
Bir sınıf öğretmeni olarak defaatle tecrübe ettiğim deneyimimi şöyle ifade edeyim. Çocuk yanınıza gelir, gözlerinize bakar hatta kelimeleri söylerken anlarsınız ki kalbi çarpa çarpa heyecanını yenerek yanınıza gelmiş. Bir soruyu çözmüştür yahut aklına bir fikir gelmiştir. Ama çocuklar hep aynı bakışla gelir. Öğretmenim beni sev, beni takdir et. Siz ona sevgiyle dolu bir bakışla bakar birkaç kelimeyle de tasdik edersiniz. Sırasına sizin verdiğiniz sepet dolusu tohumla geri döner. O tohumlar kalbinde açar, çiçek olur; bazen köklenir ağaç olur.
Yazının başındaki ifademe geri dönüyorum. Gerçekten de sevgi, yaraları ne hızlı iyileştiren bir merhem. Tam aksini de bir aktörün yaşanmışlık tonunda, bir yutkunuşunda yahut bakışında hissedebilirsiniz. Belki sizin bir yaranız, yarım kalmışlığınız ya da sevgisizliğiniz vardır bilinmez. Sizin de boğazınız düğümlenir, oyuncu oynamamış sahneyi resmen yaşamış dersiniz. Sevgiyi de sevgisizliği de okursunuz. Velhasılıkelam, insan beşikten mezara kadar muhtaçtır sevgiye. Ya sevilmiştir mahiyetini bildiği için hasretini çeker ya da hiç hissedememiştir; ömür boyu peşini kovalar. Anlatmaya çalışırız, yazarız, çizeriz. Kalemin kelama dökülmesi muazzam güzellikte olabilir. Hatta yazdığım bu kelimelerin muhatabının kulağından atılan ok misali yüreğini vurması da çok güzeldir. Ama bir de başkasının anlattığıyla değil de kendi içinden hissetmek var ya hani. Denizin dibindeki kabuğunun içinden size fısıldayan bir inci gibidir. O inci ışıldar, oradadır, bilirsiniz, hissedersiniz. Bir dalgıç gibi özünüze dalarsınız. Yaratanın mesajını artık kulaklarınızla değil yüreğinizle duyarsınız.
En neticede sağa sola dönüp sevgi aramayı bırakıp da varlığınızı var edenin size olan muhabbetini hissedip tamamlanmak gibi. Kıymet verdi ki yarattı demek, sevgiye dair en vurucu son noktadır. Kaynak burada işte, bu düşünce tarzında. Bana kulum dedi, lütfetti, var etti, sevdi, yarattı. Hazine de bu zümrüt de bu yakut da bu... Bu cevheri bulan neyi kaybetmiş ki. Bunu bulamayan ise sağda solda sevgi aranıp, oyalanıp duruyor.
Muhtaç olduğun sevgiyi Rabb’imizin sana olan muhabbetinde buldun, hissettin, şimdi ne yapabilirsin? Yunus Emre’nin bir cümlesi akla geliyor. “Dostun evi gönüllerdir. Gönüller yapmaya geldik.” Göz göze geldiğin bir bebeğe tebessüm et, bir çocuk başı okşa, akşama kadar yorgun düşmüş bir kasiyere “Ne kadar temiz ve düzenli bir market, emeğinize sağlık.” de. Bak gözleri nasıl da ışıldayacak. O gün doktor randevun mu var, odadan çıkarken iyi ki varsınız de. Huzur, kanat çırparak gelmez insana. Böyle böyle sızar kalbine. Listeyi zihninde biraz daha uzat kardeşim. Hâlâ nefes alırken selam olsun başkasının derdiyle de dertlenenlere...