LİMONLA

5 DAKİKA MOLA

Serkan SARIKAYA

Kırşehir Müftülüğü Cezaevi Vaizi

Ağustos ayının ortalarıydı. Hatay’da hava sıcak mı sıcaktı. Gölge altında bile durmak neredeyse imkânsızdı. Ama hayat bir şekilde devam etmeliydi. Pamuk, bir şekilde toplanmalı; ekin, bir şekilde biçilmeliydi. Çiftçiler sabah saat beş gibi tarlaya gidiyor, ona kadar çalışıyor, sonra öğle saatlerinde güneşin kavurucu sıcağına ve ışığına maruz kalmamak için dinlenmeye geçiyorlar, öğleden sonra dört gibi de tekrar işe başlayıp gece yarısına kadar çalışıyorlardı.

Bir yandan yaz Kur’an kursları da devam ediyordu. Kliması ya da avlusunda dikili ağacı olan camiler çok şanslıydı. Hakan, vaiz olarak çalışıyordu. Çoğu zaman onu yarı yolda bıraksa da yine de ayağını yerden kesen eski bir arabası vardı. Alo Fetva nöbeti olmadığı günlerde camileri ve Kur’an kurslarını ziyaret ederdi. Öğrencilerle oyunlar oynar, hem güldürür hem eğlendirir hem de öğretirdi.

Bir gün yine işe gitmek üzere evden çıkmıştı. Ancak 97 model aracı yine arıza yapmıştı. Çok masrafı yoktu, arızası da hemen gideriliyordu ama yolda çok bırakıyordu. Kafaya koymuştu, ilk fırsatta değiştirecekti onu.

Yolda kaldığı yere en yakın caminin imamına haber saldı. Sağ olsun, o da hemen gelip Hakan’ı almış ve gideceği yere ulaştırmıştı. Hakan, genellikle merkezde görevli olduğu camide öğle vaazına yetişirdi ancak bu kez durum farklıydı. O günkü vaazını mecburen köyde verecekti. Ev sahibi de namazdan sonra onu bırakmamış, misafirine yemek hazırlamıştı. Yemekti, kahveydi derken saat 15.00’i bulmuştu. İmamın aracıyla birlikte pamuk tarlaları arasında yola koyuldular. Yolda bir tarlanın yanından geçiyorlardı. İmam, işçileri görünce muhtemelen kendi hatırası geldi aklına. “Ahh!” dedi. “Şimdi şunlara birer limon dondurma olsa ne güzel olur, biliyor musun hocam? Ben çok çalıştım bu pamuk tarlalarında. Anlarım hâllerinden...”

“Hadi! Gidip alalım. Bir termos limon dondurma ne kadar ki? Başımızın gözümüzün sadakası olsun.” dedi Hakan. Gittiler. Bir termos limon dondurması, kaşık, bardak alıp getirdiler. İşçilere ikram ettiler. İşçiler o kadar memnun kaldılar ki Hakan onların bu kadar çok sevinmelerine şaşırmıştı. Belki de ilk kez hayatlarında böyle bir şeyle karşılaşıyorlardı. Dondurmacılar gelirdi ama parası olan alıp yerdi. Oysa şimdi hepsi, hem doyana kadar hem ücretsiz dondurmalarını yemişlerdi. Hem de mavi yelekli müftülük personelinin elinden... Onları şaşırtan bunlardı belki de.

İşçilerden 20 yaşlarında bir genç kız, “Hocam, Allah sizden razı olsun. Sayenizde limon ile beş dakika mola verdik.” dedi. Teşekkür edip ayrıldılar. O anda Hakan’ın aklına bir fikir geldi. Mevsimlik işçilere limon dondurması ikram etme,

onlar dondurmalarını yerken bir hocanın beş dakikalık kısa bir vaaz verme projesi…

Hakan, bu projenin maliyetinin personel tarafından karşılanmasını tasarlamıştı kafasında. “Bizim ikramımız olsun.” diyordu. İmamlar, müezzinler, vaizler, Kur’an kursu öğreticileri… Nazının geçtiği kim varsa söyledi. Tamamı personelden karşılanmak üzere 1000 kişilik limon dondurmanın maliyeti bulunmuştu. Daha sonra doğal ve orijinal bir isim buldular projeye. “Limon ile 5 dakika mola” demişti işçi kız. İstişareler sonucu projenin ismini “Limonla 5 Dakika Mola” diye kararlaştırdılar. 

Resmî prosedürlerden sonra proje uygulanmaya başladı. Bir ses cihazı, bir vaiz, duruma göre iki üç termos limon dondurma ile birlikte tarla tarla dolaşıyorlar, mevsimlik işçilere dondurma dağıtıyorlardı. Dağıtım işini de çoğu zaman personel yapıyordu ama projeyi duyup da saha desteği sağlamak isteyen üniversite öğrencileri ve genç gönüllüler de destek oluyordu. Önce tarlanın bulunduğu en yakın cami ve Kur’an kursu görevlisi aracılığıyla işçi çavuşundan randevu alınıyordu. Tarlaya varıldığında ezgi ve ilahiler eşliğinde limon dondurma büyük bardaklarda bolca dağıtılıyordu. İşçiler limon dondurmalarını yerken de bir vaiz kısa bir sohbet yapıyordu. Çok büyük ses getirmişti bu proje. İşçilerin, çavuşların, tarla sahiplerinin çok hoşuna gitmişti. Yerel ve ulusal basında haber olmuştu. Başlangıçta sadece il merkezi için düşünülen proje vatandaşların desteğiyle tüm ilçelere yayılmıştı. Bin kişi için tasarlanan proje ile sonuçta on beş bin kişiye ulaşılmıştı. 1.5 ton dondurma dağıtılmıştı işçilere. Hakan Hoca ve arkadaşlarının artık yeni bir ismi vardı: “Limoncu Hoca”

İşçilere dağıtılan o limonlu dondurmaların buz gibi tadı, sıcağın alnında kelimenin tam anlamı ile “alın teri” döken bu işçilerin damaklarını serinletmiş, yüreklerini ısıtıvermişti. Gözlerindeki ışıltıdan, yüzlerindeki tebessümden bunu anlamak hiç de zor değildi.

Hem görev aşkı ile yollara düşen bir vaiz, hem iyilik yapmanın tadını alıp doyamayarak katbekat fazlası için yanıp tutuşan bir mümin olmanın heyecanı paha biçilemezdi. İyilik yapmak, karşı tarafa hissettirilen güzel duyguların yanı sıra sahibinin kalbinde de çiçekler açtırıyordu. Her zaman iyilerden olabilmek ve anılabilmek duası ve temennisiyle…